In the first chapter, Remainings, del Pilar takes Édouard Manet’s The Execution of Emperor Maximilian (1867–69) as a point of departure; a painting fragmented and dismembered upon conceivement and only reassembled much later. As a pointed critique of imperial politics, the painting depicts the execution of Maximilian, an archduke who was appointed as an Emperor to Mexico by Napoleon III. Subsequently, the painting was erased from history before ever reaching the public eye and pushed into obscurity and silence. In del Pilar’s work, the censored remnants of Manet’s painting become an allegory of the ongoing erasure of visual and historical testimony. Through the physical violence inflicted upon the image, del Pilar recalls the means of control in history. By repositioning Manet’s suppressed composition as a site of political memory, she reads it alongside Goya’s imagery of revolt, approaching the painting not as a mere witness but as a wounded, silenced space. In the first chapter, landscapes appear not as representations but as “ghost zones”; sites in which disappearance and endurance exist simultaneously. These are spaces where history has been erased yet continues to reverberate, surfaces that sustain a silent form of testimony, much like Manet’s fractured composition.

_

İlk bölüm olan Remainings ile del Pilar, döneminde parçalanan ancak uzun yıllar sonra yeniden bir araya getirilen Édouard Manet’nin The Execution of Emperor Maximilian (1867-69) adlı tablosunu referans alır. III. Napolyon tarafından Meksika’ya gönderilen Maximilian’ın idamını konu alan bu resim, imparatorluk siyasetine doğrudan bir eleştiri olarak kurgulanmış; ancak sergilenemeden sansüre uğramış ve yok sayılmıştır. Manet’nin sansürlenen parçaları, sanatçının resimlerinde; iktidar kavramının görsel ve tarihsel tanıklığı nasıl indirgediğini ifşa bir alegoriye dönüşür. Resme uygulanan fiziksel şiddet ile del Pilar, tarihin nasıl kontrol edildiğini yeniden izleyiciye hatırlatır. Manet’nin bastırılmış kompozisyonunu, politik hafızanın bir yüzeyi olarak konumlandıran del Pilar, Goya’nın isyan imgeleriyle birlikte düşünür ve resmi, tanıklık eden değil; bastırılan, yüzeyi darbe alan bir mekân olarak ele alır. Bu bölümde manzaralar, tasvir edilmekten çok, yok olmanın ve ayakta kalmanın aynı anda var olduğu, “hayalet alanlar” olarak belirir. Tarihin silindiği ancak yankılanmaya devam ettiği alanlar, Manet’nin parçalanmış kompozisyonu gibi, sessiz bir biçimde tanıklığını sürdürmeye devam eden yüzeylere dönüşür.