Truth, Old Past : Miami

Truth, Old Past (Gerçek, Eski Geçmiş), yapıtları genellikle arşivler veya sözlü gelenekler biçiminde korunan ve paylaşılan geçmiş deneyimlerin bir sonucu olarak, kültürel dönüşümün utopik bir geleceğine doğru iz düşüren farklı kültürel arka planlardan sanatçılara odaklanan bir grup sergisidir. Uzak ve yakın geçmişte meydana gelmiş gerçek olaylara, deneyimlere ve bilgilere doğrudan atıfta bulunarak, bugünkü gerçekliğimizi şekillendiren tarihsel olayları, kültürel gelenekleri ve toplumsal normları anlamaya ve kabul etmeye başlarız. Eski geçmişin gerçeğini keşfederek geçmiş hatalardan ders çıkarabilir, köklerimize dair anlayışımızı derinleştirebilir ve zaman içinde kaydedilen ilerlemenin değerini fark edebiliriz.

Sena Başöz’ün (Türkiye, d. 1980) üretimi farklı mecraları —örneğin arşiv kartpostallarını, gün doğumu ve gün batımının kişisel fotoğraflarını, kuş tüylerini, insan saçını ve kağıt üzerindeki kuru deniz yosunlarını— bir araya getiriyor; sanatçı bunları parçalayarak şifaya yönelik ritüelistik yaklaşımı çağrıştıran imgeleri yeniden inşa ediyor. Sanatçı, uyum içinde bir arada yaşamaya dair bu mesajları henüz gerçekleşmemiş bir geleceğe bırakıyor.

Miguel Braceli’nin (Venezuela, d. 1983) çalışması, genellikle baskıcı ve umutsuz bir yönetim sistemiyle sonuçlanan, karşıt siyasi görüşler —sol ve sağ— arasındaki geçmiş çatışmalara atıfta bulunuyor. Braceli’nin iki direkli bir bayrak gibi sembolik ve metaforik referansları, bir törende bayrağı çekmeye çalışan ancak başarılı olamayan bir grup insan arasında hayır kırıklığı, huzursuzluk ve gerilim yaratıyor.

Yane Calovski’nin (Makedonya, d. 1973) yapıtı, anlatı inşa etmeye yönelik modernist eğilimleri ve bunların toplumun kimlik inşa etme biçimi üzerindeki etkilerini yeniden yorumluyor. Arşivlerden ve bellekten yararlanan Calovski, Doğu Avrupa’daki post-Sovyet travmasının etkisini incelemek için mimariye atıfta bulunuyor. Sanatçı; yazı, çizim, video ve enstalasyonlar aracılığıyla bilgiyi işleyerek, tarihin nasıl uygulandığını, sunulduğunu ve tüketildiğini sorgulayan karmaşık bir senaryo yaratıyor.

Cheen (Guatemala d. 1983) & Manuel Chavajay (Guatemala d. 1982), Guatemala’daki Maya Tz’utujil topluluğundan gelen yerli sanatçılardır; bugünün Guatemala kimliğini şekillendiren ve ona katkıda bulunan kültürel bir grubun üyeleri olarak deneyimlerini anlatan işler gerçekleştirmek için sıklıkla işbirliği yaparlar. Çalışmaları, kendi aileleri de dahil olmak üzere, son yıllarda ülkeyi etkileyen şiddetli silahlı çatışmalar sırasında acı çeken yüzlerce ailenin mirasını ve yaşadıklarını dile getiriyor ve güçlendiriyor. Maya kozmolojisini ve doğayı kucaklayan Cheen ve Chavajay, yaratıcı süreci bir şifa yolu olarak kullanıyor.

Liz Cohen’in (ABD, d. 1973) Las Comadres | Matriarchas adlı yapıtı, Kolombiya’nın kahve tarlalarındaki kadın emeğini ve bunun mevcut küresel emtia ticaretindeki önemini onurlandıran bir seramik serisidir. Cohen’in İspanyol öncesi (pre-Hispanic) çömlekçiliği ve ülkenin zengin geçmişini sahiplenmesi ve bunlara atıfta bulunması; ABD başkanı Ronald Reagan ve Soğuk Savaş propagandası tarafından hızlandırılan şiddet ve yoksulluk içindeki bir ulus kavramlarına meydan okuyor.

Michail Michailov’un (Bulgaristan, d. 1978) Refuging (Sığınma) başlıklı video performansı, seyirciyi sanatçıyla yüzleşmeye zorluyor: Michailov, Avusturya’nın yüksek Alpin arazisinin sert hava koşullarıyla ve kendi hareketiyle mücadele ederek, karda bir daire çizmek için ağır kayak ekipmanları taşıyor. Seçtiği ülkenin kültürel özelliklerine uyum sağlamaya çalışan sanatçının deneyimini somutlaştırarak, geçmişteki siyasi çatışmaların bir sonucu olarak mevcut küresel dinamikleri etkileyen ve süregelen mülteci krizine atıfta bulunuyor.

Judith Raum’un (Almanya, d. 1977) disiplinlerarası pratiği ve Almanya’daki 1920’lerin Bauhaus Okulu’na atıfta bulunan tekstil kullanımı, çalışmalarının temel yönleridir. Bunlar, dönemin politikasını ve tarihini ve bunun Avrupa içindeki post-kolonyal eleştirinin ekonomik ve toplumsal yapısını nasıl etkilediğini çözümlüyor. Raum’un araştırmaya dayalı yaklaşımı ve arşiv kullanımı, sanatçının yakın dönemin karanlık anlarını açığa çıkarma konusundaki ilgisinin bir kanıtıdır.

Jonathan Sanchez Noa (Küba, 1994) çizim, enstalasyon ve heykel ile çalışan disiplinlerarası bir sanatçıdır. Sömürgeci ekstraktivizm (kaynak sömürgeciliği) tarihlerinin ırk, kimlik ve iklim kavramlarını nasıl etkilediğini inceleyen sanat eserleri yaratıyor. Kültürel ve dini öneme sahip yerinden edilme anlatılarını yeniden inşa etmek için Küba tütününü bir mecra olarak kullanıyor.

Kevin Umaña’nın (El Salvador, d. 1989) güzel bir şekilde işlenmiş geometrik resimleri ve seramikleri, 1930’ların sonrasındaki süreçte ve o dönemde El Salvador’daki diktatörlük tarafından uygulanan soykırımın ardından kendi kimliğini koruma mücadelesi veren yerli bir grup olan Pipil halkının kültüründen referanslar alıyor. Umaña’nın çocukluk anıları ve günümüz El Salvador’unun Batı ve Orta bölgelerine özgü aile kökenleri, amacın sanatçının tarihi ve kimliğine dair karmaşık bir manzarayı yeniden inşa etmek olduğu karmaşık bir bulmaca ve senaryo sunuyor.

Heba Y. Amin’in (Mısır d. 1980) sanat projeleri politik temalar, arşiv tarihi ve kişisel olanla katmanlanmıştır. Amin, sıklıkla doğup büyüdüğü Mısır’a odaklanarak, Orta Doğu ve Kuzey Afrika’daki 20. yüzyıl faşist müdahaleci politikalarıyla yüzleşiyor ve bunları yeniden inceliyor. Sanat pratiği, konferans performansları (lecture performances) tasarlamak için fotoğraf, film, enstalasyonlar ve arşiv malzemeleri gibi çeşitli mecraların kullanımını içeriyor. Sanatçı, mimariyi bölge içindeki utopik bir gelecek için bir metafor olarak kullanarak, sömürgeci ile sömürgeler arasındaki dinamikleri tersine çeviriyor.

Küratör: Omar López-Chahoud