Recurrence: Group Exhibition

Zilberman–Berlin, Isaac Chong Wai, Elmas Deniz ve Simon Wachsmuth'un eserlerini bir araya getiren, küratörlüğünü Lotte Laub'un üstlendiği Recurrence (Tekerrür) adlı karma sergiyi duyurmaktan mutluluk duyar.

Sergideki tüm yapıtlar; bilim, ekonomi ve teknolojinin çarpıcı bir şekilde geliştiği, ancak aynı zamanda Romantizmin endüstrileşme ve teknolojik ilerlemelere karşı alternatif bir dünya oluşturduğu 19. yüzyıla göndermeler yapıyor. Aşk, özlem ve doğaya bağlılık, romantiğin duygusal yakıtıdır ve hızla değişen bir dünyada birey için bir teselli ortamı yaratır. Bugün, müdahaleci bir değişimin yaşandığı başka bir çağda, insanın doğayla ilişkisi yeniden yakından inceleniyor; ancak çağdaş koşullar değiştiği için bu inceleme süreci de farklı bir şekilde gerçekleşiyor.

Simon Wachsmuth'un siyah beyaz boyalı alüminyum çubuklardan oluşan yerleştirmesi level (seviye), serginin açılış parçasıdır. Bu çubuklar bir yandan bize mezura, sınır çubukları, mızraklar, devasa Mikado çubukları ve hatta yürüyüş batonları gibi gerçek nesneleri düşündürürken; diğer yandan geometrik soyutlamanın diline referans veriyor. Benzer çubuklar, Kunstraum Dornbirn'deki bir sergide gösterilen, Heinrich Reinhold'un Künstler durchqueren die österreichischen Alpen (Sanatçılar Avusturya Alplerini Geçiyor) adlı manzara resminde de görülebilir. Biedermeier dönemini anımsatan bu eserde Reinhold, kendisini ve diğer sanatçıları, gerçekçi manzara resimleri için motif ararken uzun yürüyüş batonlarıyla resmetmiştir. Wachsmuth'un amacı, algının artık bir süredir gerçekliğin mimetik (taklitçi) bir tasviri olmadığını, aksine birçok etkinin altında kalan öznel bir işaretler kurgusu olduğunu göstermektir. Wachsmuth'un yorumunda, Reinhold'un (Wachsmuth'a göre resim yapma eyleminin kendisi üzerine de bir düşünme olan) resminden geriye kalan tek şey, her algılayıcının -sanatçı veya alıcının- yola çıktığı araç, yani yürüyüş batonudur.

Wachsmuth'un level adlı eseri bizi, Elbe Nehri üzerinde farklı hava koşullarında gerçekleşen bir dizi feribot geçişini gösteren 0,7 adlı siyah beyaz videosuna götürür. Geçişler, eski Batı ve Doğu Almanya olan Aşağı Saksonya ile Mecklenburg-Vorpommern arasındadır ve video, karşıt siyasi sistemlere yönelik spesifik bir politik gönderme barındırır. Manzara başlangıçta romantik görünür, ancak geçişleri birbirinden ayıran siyah beyaz kararmalarla cazibesini kaybeder ve bunu yaparken dikotomik (ikili) yapıyı vurgular. Bu durum film akışına bir ritim kazandırır ve bakışı içerikten medyuma yönlendirir; bu, alıcının eleştirel bilincine hitap eden bir yabancılaştırma efektidir. Tekrarlanan feribot geçişleri motifi, insan faaliyeti için bir metafor olarak görülebilir. Gün, sabahtan akşama kadar küçük farklılıklarla her gün aynı şekilde akıp gider ve hava durumu veya mevsim gibi dış koşullar değişebilir. Başka bir yorum düzeyinde, diğer kıyılara doğru ilerlemenin, herhangi bir ilerleme kaydetmek için gerekli olan prosedür olduğu söylenebilir. Ancak bu eserin adına da yansıyan su seviyesi gibi doğa unsurları, insanın çabalarını yok edebilir.

Isaac Chong Wai’nin Line Series (Çizgi Serisi) adlı çalışmasındaki mavi resimler ilk bakışta soyut görünür. Çeşitli tonlardaki opak gökyüzü mavisi arka plan üzerinde, op art'ı anımsatan düzenli bir baklava desenli, kesişen çizgiler düzeni gözlemleriz. Çizgiler de mavinin çeşitli tonlarındadır ve renk dağılımı düzensizdir. Çizgilerin bazıları tamamen atlanarak yapı eksik bırakılmıştır. Bu desenlerin serbest elle çizildiğini fark etmek neredeyse imkansızdır, ancak bunlar Chong’un eski bir Weimar hapishanesinde yaptığı araştırmalardan kaynaklanan nesnel algıdan ilham almıştır; sanatçı burada bir çitten tekne heykeli yaratmıştır. Biçimsel olarak çizgi resimleri aynı çit yapısını benimser; tematik olarak ise özgürlük ve kısıtlama dikotomisini tasvir ederler. Alıcı olarak, Chong’un ızgaralarındaki tutarsızlıkları, mahkumların hapishane hücrelerinin parmaklıklarındaki boşlukları aradığı kadar yakından ararsınız. Italo Calvino’nun Ti con zero (Zaman Sıfır) adlı eseri, kaçış fırsatlarını keşfetmek için bir yöntem geliştirilmesini ele alır. Hikayenin kahramanı, hapsedildiği yeri mükemmel bir hapishaneyle karşılaştırır ve çıkış yolunun, kat planının kusurlu olduğu noktada olduğunu varsayar. Chong’un parmaklık çizgileri ağını bu ışık altında görerek, düzensizliklerin veya eksikliklerin geleceğin mavi gökyüzüne doğru bir özgürleşme şansı sunduğunu ileri sürebilirsiniz.

Elmas Deniz’in videoları, kısmen orijinal seslerle desteklenen doğa izlenimlerine odaklanır ve bunları, insanın doğal dünyaya karşı sahiplenme duygusunu örnekleyen metinlerle karşı karşıya getirir. Ancak, şu sıralar özellikle düzenli olarak gösterilen doğa filmlerinin aksine, Deniz bu formatı oldukça tasarruflu kullanır: renk mütevazıdır, hareket sınırlıdır ve kurgu sayısı azdır. Deniz’in videolarındaki manzaralar genellikle insandan arındırılmıştır. Sadece The Tree I Want to Buy (Satın Almak İstediğim Ağaç) adlı videoda tek bir kişi -sanatçının kendisi- gösterilir. Buradaki indirgenmiş yaklaşım, 600 yıllık bir ağacın tıpkı bir gayrimenkul gibi incelenmesi, hissedilmesi ve değerlendirilmesinden oluşur. Müstakbel alıcının düşünceleri ekranda ironik bir alt metin olarak belirir ve sahip olma çabası abesle iştigal (ad absurdum) hale getirilir. İzleyicinin gözü, devasa ağacın küçük insan karşısındaki orantısız boyutlarına takılır. Sanatçının cebinden sürekli düşen ve sonunda soylu ağacın etrafına bir adak gibi saçılan banknotların sayılması, onu satın alma niyetinin gülünçlüğünü vurgular.

Deniz’in Human-less (İnsansız) adlı videosu ise hiçbir insan varlığı olmadan akar. Kamera taşıyan bir drone, Kafkas vadisi üzerinde ilerledikten sonra dönerek başlangıç noktasına geri gelir. Vadi, bozkır gibi düz, çimenli bir tabana sahiptir ve içinden bir dağ deresi kıvrılarak akar. Her iki taraftaki dik kaya yüzeyleri vadiye gölgeler düşürür ve gölgelerin çizgileri karşı vadi duvarında görünür. Vadinin başında, öğleden sonra güneşine bürünmüş daha yüksek bir dağ belirir. Kamera böylece suyun ve ışığın kaynağına doğru hareket etmektedir, ancak bu noktaya ulaşmadan önce ekseni etrafında döner ve başlangıç noktasına geri dönerek bir hayal kırıklığı hissi yaratır. Video sona ermeden önce, hareketsiz görüntüler sırayla gözden geçirilir; ta ki başlangıç karesi geçen zamanı görünür kılana dek: vadi artık eskisinden daha derin bir gölge içindedir videonun (tek) metni – “Kuş değilsin” – ekranda belirir ve insanın, doğal olarak sahip olmadığı şeyleri telafi etmek için teknolojiyi ne kadar istekli kullandığına (örneğin vadiyi kendi adına gözlemlemesi için drone'un gözünü kullanmasına) gönderme yapar. Dissonant bir şekilde alçalmadan önce uyumlu bir şekilde yükselen orkestral müzik eşliği, insanın doğanın görkemiyle boy ölçüşemeyeceği yönündeki duygusal izlenimi güçlendirir.

Wachsmuth'un küçük heykellerden oluşan Of Copying (Kopyalama Üzerine) grubu, bronza dökülmüş domates salkımları olup, İngiliz matematikçi Charles Babbage'ın (1792–1871) metinlerinden alıntılarla desteklenir. İlk metin bitkilerden bronz dökümün nasıl yapılacağına dair talimatlardır; ikinci metin ise günümüz bilgisayarının mekanik bir erken formu olan bir yapının işleyişinin açıklamasıdır. Her iki alıntı da Babbage'ın 1832 tarihli On the Economy of Machinery and Manufacturers (Makine ve İmalatçıların Ekonomisi Üzerine) adlı kitabından alınmıştır. Babbage, bilgisayar geliştirme alanında bir öncü ve Marx'ı da etkileyen bir iş bölümü teorisyenidir. Kitap; maddi emekten maddi olmayan emeğe, doğanın matematiksel modellerine ve teknolojik araçlar kullanılarak mal üretimine geçişi işaret eder. Babbage'ın 1851 Büyük Sergisi'nden narin bitkilerin bile bronza dökülebileceği olasılığına dair raporu doğrultusunda Wachsmuth, domates salkımlarını kullanarak ilerler. Bronza dökülen meyve değil, yalnızca meyvenin başarıyla üretilmesinde vesile olan salkımdır. Salkım domatesler Avrupa pazarına ancak 20. yüzyılın sonlarında girmiştir ve normal domateslerden daha pahalıdır; yani salkım, Wachsmuth'un bronz dökümüyle simgelenen değer artışını beraberinde getirmiştir. Her salkım aynı şekildedir, meyve sapları arasındaki mesafe neredeyse düzenlidir ve aynı sayıda çanak yaprağına sahiptirler. Yine de tamamen aynı değillerdir. Seri ilkesi, yani küçük varyasyonlarla tekrarlama, doğada da hakimdir.

Sergilenen eserler, tarihsel araştırma ile anlatı ve soyutlama arasında bir anlatım üslubu keşfetme çabası arasında bir denge kuruyor. Aynının küçük varyasyonlarla tekerrürü, benzer nesnelerin sekansları ve elemanların kalıp benzeri sistemleri, yalnızca resimlerin ve nesnelerin değil, aynı zamanda içerikteki indirgemeyi ve benzer sekansların ritmik geri dönüşünü gözlemlediğimiz videoların da özellikleridir. Katı siyah beyaza varan mütevazı renk kullanımı, uzun planlar, sessizlik ve yavaş sinematik hareketler sergiye tefekküre dayalı bir karakter kazandırıyor. İzleyicilere, tarihsel gelişmelerde olduğu gibi şeylerdeki benzerlik ve farklılık ilkesini keşfetmeleri için zaman ve alan tanınıyor. Çalkantılı zamanlarda, sabit ve tekrarlayan olana odaklanmak beklenmedik bir referans noktası sağlayabilir ve böylece geleceğin paradigmalarını anlamamıza katkıda bulunabilir.

Daha fazla bilgi için lütfen iletişime geçiniz: berlin@zilbermangallery.com.